کوچه 

بی تو، مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم،                 

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

~~~

در نهانخانه جانم،گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

~~~

تو،همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

همه تن، محو تماشای نگاهت.

آسمان ساف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

~~~

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

~~~

یادم آید تو به من گفتی:

( از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن،

آب آئینه ی عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا، که دلت با دگران است!

تا فراموشم کنی، چندی از این شهر سفر کن! )

~~~

با تو گفتم: ( حذر از عشق!؟ ندانم

سفر از پیش تو؟هرگز نتوانم، نتوانم!

روز اول، که دلم به تمنای تو پر زد،

چون کبوتر،لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نرمیدم، نگسستم ... )

~~~

باز گفتم که: ( تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم ! )

~~~

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب، ناله ی تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید!

~~~

یادم آید که: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم، نرمیدم.

~~~

رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهای دگر هم،

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو اما، به چه حالی من از کوچه گذشتم!

سفر                                                 

 رفتن و رفتن 

  و          

 رفتن

 دل به تنهایی سپردن

رفتن اما،

نرسیدن

لب دریا

تشنه مردن

~~~

رفتن و رفتن

و

رفتن

حرفیکه ناتمومه

بغض یک،

گریه ی تلخ

که یه عمره تو گلومه

~~~

واسه من سفر همیشه

یه کبوتر سفیده

که رو سینه ی سفیدش

قطره قطره خون چکیده

~~~

گفتنی هارو باید گفت

می گم این حرفو با فریاد

مث ابرای مهاجر

نمی شم همسفر باد

~~~

به سفر من، دیگه تن در نمی دم

گریه از درد سفر سر نمی دم

به سفر من، دیگه تن در نمی دم

گریه از درد سفر سر نمی دم

~~~

گم شدن

مثل یه سایه

میون غبار کینه

لب بسته

پای خسته

قصه ی سفر

همیشه ...

     مرداب

میون یه دشت لخت

زیر خورشید کویر

مونده یه مرداب پیر

توی دست خاک اسیر

منم اون مرداب پیر

از همه دنیا جدام

ئاغ خورشید به تنم

زنجیر زمین به پام ... آه ...

~~~

من همونم که یه روز

می خواستم دریا بشم

می خواستم بزرگترین

دریای دنیا بشم

آرزو داشتم برم

تا به دریا برسم

شبو آتیش بزنم

تا به فردا برسم ... آه ...

~~~

توی چاله افتادم

خاک منو زندونی کرد

آسمون هم نبارید

انم سر گرونی کرد

حالا یه مرداب شدم

یه اسیر نیمه جون

یه طرف میرم تو خاک

یه طرف به آسمون ...

~~~

خورشید از اون بالاها

زمینم از این پایین

هی بخار می کنن

زندگیم شده همین

با چشام مردن مو

دارم اینجا می بینم

سرنوشتم همینه

من اسیر زمینم

~~~

هیچی باقی نیست ازم

قطره های آخره

خاک تشنه همینم

داره همراش می بره

خشک می شم تموم می شم

فردا که خورشید می آد

شن جامو پر می کنه

که می آره دست باد... آه ...

رنج

من نمی دانم

و همین درد مرا سخت می آزارد

که چرا انسان،این دانا

این پیغمبر

در تکاپوهایش:

چیزی از معجزه آن سو تر

ره نبرده ست به اعجاز محبت،

چه دلیلی دارد؟

~~~

چه دلیلی دارد

که هنوز مهربانی را نشناخته است؟

و نمی داند در یک لبخند،

چه شگفتی هایی پیدا است!

~~~

من بر آنم که در این دنیا

خوب بودن،به خدا،سهل ترین کار است

و نمی دانم

که چرا انسان

تا این حد،

با خوبی بیگانه است.

و همین درد مرا سخت می آزارد!

  صبر خدا

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

همین یک لحظه ی اول

که ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زیبایی و زشتی

به روی یکدیگر ویرانه می کردم

~~~

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که در همسایه ی صدها گرسنه،

چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم

بر لب پیمانه می کردم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که می دیدم یکی عریان و لرزان،دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین

زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده

پاره پاره در کف زاهدنمایان

شبحه ی صد دانه می کرم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان

هزاران سیل ناز آفرین را کوبه کو

آواره و دیوانه می کردم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان

سراپای وجود بی وفا معشوق را، پروانه می کردم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

بر عرش کبریایی، با همه صبر خدایی

تا که می دیدم عزیز نابجایی ناز بر یک

گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که می دیدم مشوش عارف و عامی،ز برق فتنه ی این علم عالم سوز مردم کش،

بر خبر اندیشه ی عشق و وفا معدوم هر فکری

در این دنیای پر افسانه می کردم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

چرا من جای او باشم

همین بهترکه خود جای خود بنشسته و تاب و تماشای تمام

زشتکاریهای این مخلوق را  دارد

وگرنه من به جای او چو بودم

یک نفس کی عادلانه سازش

یک جاهل و فرزانه می کردم.

~~~

عجب صبری خدا دارد

عجب صبری خدا دارد...

رفع زحمت

حافظ کنار عکس تو من باز نیت می کنم

انگار حافظ با من و من با تو صحبت می کنم

~~~

وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا

دارم به این بدقولیت دیریست عادت می کنم

~~~

چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست

تقدیر ویران می کند من هم مرمت می کنم

~~~

در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین

من دارم از چشمان زیبایت شکایت می کنم

~~~

نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت

هر جای دنیا که روم احساس غربت می کنم

~~~

بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست

در حمل و بار غصه ات با شوق شرکت می کنم

~~~

یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت

هر چند اندک باشد آنرا با قسمت می کنم

~~~

خسته شدی از شعر من زیبا اگر بد شد ببخش

دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت می کنم

هر زني زيباست

پسركي از مادرش پرسيد : مادر چرا گريه مي كني؟

مادر  فرزندش را در آغوش گرفت و گفت : نمي دانم عزيزم ، نمي دانم!!!

پسرك نزد پدرش رفت و گفت : بابا ، چرا مامان هميشه گريه مي كند؟ او چه مي خواهد؟

پدرش تنها دليلي كه به ذهنش مي رسيد ، اين بود : همه ي زنها گريه مي كنند ، بي هيچ دليلي!!!

پسرك متعجب شد ولي هنوز از اينكه زنها خيلي راحت به گريه مي افتند، متعجب بود.

يكبار در خواب ديد كه دارد با خدا صحبت مي كند ، از خدا پرسيد: خدايا چرا زنها اين همه گريه مي كنند؟

خدا جواب داد : من زن را به شكل ويژه اي آفريده ام . به شانه هاي او قدرتي داده ام تا بتواند سنگيني زمين را تحمل كند،

به بدنش قدرتي داده ام تا بتواند درد زايمان را تحمل كند ،

به دستانش قدرتي داده ام كه حتي اگر تمام كسانش دست از كار بكشند ،  او به كار ادامه دهد ..

به او احساسي داده ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد ، حتي اگر او را هزاران بار اذيت كنند،

به او قلبي داده ام  تا همسرش را دوست بدارد ، از خطاهاي او بگذرد و همواره در كنار او باشد

و به او اشكي داده ام تا هرهنگام كه خواست ، فرو بريزد . اين اشك را منحصرا براي او خلق كرده ام تا هرگاه نياز

داشت ،بتواند از آن استفاده كند.

زيبايي يك زن در لباسش ، مو ها ، يا اندامش نيست . زيبايي زن را بايد در چشمانش جست و جو كرد ، زيرا تنها راه ورود به قلبش آْنجاست .

دوستان به لحاظ کمبود وقت طراحی وبلاگ کاملا انجام نشده است.

نکته:

اگر تصاویر به طور کامل باز نشد بر روی آن راست کلیک کرده و گزینه

 را انتخاب نمایید.Show pictuer

نظر یادتون نره